The Irony of what you see in reality

AUGUST-APRIL

The remarkable months that my feelings for you has started and ended- I love the nonchalance, the formality that I am treating you, no more special treatment.. It has to be that way no more any less. I have resisted the pain for almost eight months; I have been aching for so long… Now that I have repaired this broken ventricular, it’s time to go on. It’s time to keep the friendship. No more questions to be asked, you don’t need to know, and you won’t have a right to know, it’s finally over. Those melancholic days of confusion has finally answered, I am enlightened. I am already done with the deepest wound from you; I will bring back everything as if nothing has occurred. You’re worth it, and so these painful feelings are worth to be buried. You are my friend, and with due all respect I am treating you that way, no more contaminated feelings left. No more I promise. 

The essence of friendship is still there no matter what, even if we rarely see each other. Long months have passed we haven’t encountered yet, but when we feel each other’s presence there is a spark… The friendship is still fresh, visibly no patches of awkwardness, still the same, just like senior moments…  Just like we laugh contagiously during opening up sessions, during confiding our innermost secrets anywhere. And when we send short text messages, it’s not long conversation or a lengthy message we will receive from each other yet it’s as if our heart speaks- no words should be expressed; no conversation is required, because automatically we care for each other, and we love each other deeply. It’s nice to know that even if there’s no appearances and communication they still love you back, you are rest assured that you have them in your back, regardless where they are…

I remember having the most confusion in my life, they have replenished me with advices, with an acceptance, and they have nurtured me. I was enlightened by their advices and I owe so much for them. I owe so much for the times I am down yet they are the best cheer leaders who are willing to extend their helping hands to me without what if’s… I love them. I truly love these people. These people are like my sisters who never fail to support me. Though, I have broken promises I have never fulfilled. Though I have done sooo many things yet they permanently standing, the wrong things I have done is completely forgotten. 

They are the treasures I have found along the way; Definitely not fake, but genuine treasures. God has given me these treasures. I can’t live without these treasures, it is stapled in my heart, and nobody could replace these constant treasures. 

I miss you guys hopefully we will be complete… 

I love you so much Bosoms, you are my constant best friends. 

Kung ako tatanungin hindi ko din alam kung bakit ako napadpad sa landas na to. Hindi ko pinlalong magaral sa Manila, at mas lalong hindi ko pinlanong maging Kulasa. May mga pinlano ako noon sa sarili ko pero ayon nga sa isang trailer ng isang movie “life never goes according to a plan.” at ramdam ko na totoo ang sinabi ni ka  Kurt Vonnegut na  “Unusual travel suggestions are dancing lessons from God.”Kaya heto ako naging Kulasa, napaaral sa Manila, kasi plano ni God yung nasunod hindi ang plano ko :) 

Sa pagsampa ko sa unang baitang sa kolehiyo, ramdam ko yung hirap ng transportasyon, at yung pakiramdam na pressured ka dahil hindi mo pa gamay yung mundong ginagalawan mo… Andyan yung takot, andyan na yung kaba… Pero sa pagusad ng araw unti unting nabawasan yung takot dahil meron akong nakilalang mga tao, mga tao na gumabay sa aking paglalakbay sa kabila ng pagiging estranghero ko sa mundo ng kolehiyo… 

 Nanggaling ang bawat isa sa ibat ibang lugar ; may kanya kanyang ugali at kanya kanyang pinaniniwalaan,  pero tila tinakda ng tadhana na kami ay  maging magkakasama, ika nga DESTINY na matatawag. 

Sabay sabay kaming pumapasok, naghihintayan sa waiting area para makapasok sa unang klase. Sabay sabay kumaen, at dumadating sa punto na sa sobrang hintayan e kahit buhol buhol na bituka sa gutom e nagkakahintayan pa rin, magkasama sama lang hahaha. Sabay sabay kaming nawirdohan sa aming propesora na umiyak ng dahil sa bumaha sa san Simon Pampanga. Ang ilan sa amin ay humahalakhak ng ubod ng lutong sa aming savior na propesora na mahilig mag shower lol pag bigay todo sa explanation. At lahat naman kami ay nasindak sa bangis ni Ms. Espartinez… At sama sama padin naman kami na ipasa ang kinamumuhiaan naming subject; MATALINAW kase kami, at COPYCAT pa :)) (SALAMAT SA PAKOPYA SEATMATE AT SA PAGBULONG NG SAGOT SA RECITATION SUPERSTAR! nakapasa kame nyahaha) 

Naging magkakaramay sa sayawan, kahit pa alam niyo namanng dancer ako LOL.  Naging karamay sa ganda ng bungad ng pasok kay Sir Rem. Sa pagdinig ng discussion ng reproductive system na hatid ni Sir Floresca… Sabay sabay tayo na humalakhak ng todo sa tambayan natin sa Josephville; sabay sabay na tiniis ang NSTP… 

Halos lahat sa isang taon ginawa natin ng sabay sabay ultimong pag ccr, pag tagay sa kasagsagan ng Finals sa BIO… Pati pag inom sa iisang baso na ni walang halong pandidiri…. ayan tayo pinagkukumpol na sabihin mang hindi tayo magkakadugo pero sa ating pinagsamahan e parang magkakapamilya na… 

Mahirap magaral ng kolehiyo, sabay sabay yan may proyekto, may thesis, may quizzes so on and so forth pero alam mo yung maganda? Yung feeling na alam mong may karamay ka na gawin ang mga bagay na yun… Yung tipong alam mo na may tulungang manyayari dahil andyan yung grupo mo na handa kang salbahin kung nagkamali ka man…. 

Sa grupong to hindi ko naramdaman na kolehiyo ako, dahil para kung bumalik sa high School bakit? Kasi parang napantayan niyo yung apat na taon… Kahit na isang taon pa lang tayo magkakasama e para bang kakilala ko na kayo ng matagal. 

Ang bawat isa ay nagsimbolo ng ibat ibang karakter sa akin.. Mayroong palagi na lang akong inaaway ng dahil trip niya lang haha, na nauwi sa marubdob na rambulan haha. Mayroong karamay ko sa kaboplaxan sa computer at sa pagsunod ng dance steps… Mayroong MGA kasabayan sa LRT na handang ibulatlat ang mga sikreto habang napakabilis ng takbo ng LRT. Mayroong akong naidamay sa kapalpakan kong sumayaw haha noong Quesada days hahah. Mayroong kakwentuhan sa katambukan ng pwet ni *** hahaha, at may isang tao kami na palagi na lang naming topic. Mayroong ginawa akong konsensiya… May boy, kabaro, dre, sis, Da, Bru, Jay akong kasama araw araw na nagbibigay ng kulay sa bawat araw ko parang rainbow na nagbibigay ng saya sakin sa bawat pagpasok ko sa eskwelahan… 

Salamat sa pagtanggap ng buong buo sakin kahit na  pati katarantaduhan ko. Tinanggap niyo ko ng buong buo, bilang parte ng ating grupo, ganang gana ang sense of humor ko sainyo; marinig ko lang kayo na tumawa masaya na din ako. Ang sarap isipin na napakaswerte ko na maging karamay niyo dahil hindi tulad ng ibang grupo dyan e nagkakaplastikan, nagkakaaway, TAYO nadadala sa usapan ang mga gusot natin. Masaya tayo kahit na kokonti lang tayo. Masaya tayo na grupo. 

Madaming salamat sa pagtitiis basahin yung mga GMS ko ahahah. Sorry din sa mga na BI kong magmura, pero choice niyo padin yung pagsunod sa matabil kong bunganga.Sorry sa mg pangako na ndi ko natupad.  Patawad sa mga nagawan ko ng pagkakamali sa mga nasaktan ko, Diyos na ang bahala na magparusa sakin ng mga bagay na yon. Patawad, tao lang hindi perpekto, nagkakamali.

Eto na maaring hindi na tayo maging magkakaklase. Baka magkahiwa hiwalay na tayo. Pero hindi nagtatapos yung pagkakaibigan natin. Hindi man tayo palaging magkakasama, tara sabay sabay parin  nating abutin yung pangarap natin; gawin parin nating maging proud ang ating magulang 

Andito lang ako pedeng i-teks, pedeng imessage bukas ang puso ko sa inyo… Lagi mong tatandaan nandito pa din si ECO para makinig, magadvice, magpasaya. Hindi man tayo maging magkakasama muli e yoong presensiya ko ay hindi mabubura..

LOVELOTS,

ECO